Verslag Israel/Palestina symposium

Symposium Israel-Palestine 11 maart 2010-03-11

Marjolein Meester geeft het welkomstwoord en bedankt de organisatie.

Voorzitter de Regt geeft een historisch inleiding die bij 1917 begint over het Israel-Palestina conflict.

Hever geeft aan dat hij met zijn voordracht niemand de schuld wil geven aan de situatie. Hij geeft aan dat er een scheve balans is omdat er geen Palestijn bij dit symposium aanwezig is. Hij begint in 1967 over de Palestijnse gebieden: West Bank, Gaza en ook Jeruzalem.

Marxisten geven aan dat het economisch vooruitstrevend is een oude marxistische kijk zegt dat Israel profiteert van de bezetting.

In de tijdsperiode 1967 tot 1980 was het inderdaad rendabel maar vanaf 1980 kwam er een verandering door de economische crisis.

Eerste intifada was een mislukking omdat ze het Israëlische leger niet verslagen hebben. Wat ze wel hebben kunnen doen was de infrastructuur veranderen.

De toename van de nederzettingen komt door economische voordelen en steun aan de goede zaak. De mensen daar hoeven minder belastingen te betalen en krijgen meer subsidie.

Er zijn geen accurate cijfers sinds deze geheim zijn. Niemand weet hoeveel er is uitgegeven aan de bypass-roads voor Israëliërs naar hun nederzettingen waar geen Palestijnen gebruik van mogen maken.

Een aantal cijfers gepresenteerd op een sheet, er wordt 3 miljard in een jaar uitgegeven aan sociale voorzieningen er wordt 3 miljard uitgegeven aan interne veiligheid. Bij de interne veiligheid hoort de cultuur van angst doordat alles beveiligd wordt, worden mensen sneller bang van de situatie.

De laatste jaren is de inflatie met 2% gestegen maar zijn de kosten met 6% gestegen waardoor het steeds duurder wordt.

Hever schakelt over naar het sociale perspectief, hij vindt dat er geen democratie is in Israel omdat er maar een regering is die alles mag beslissen. Ook over de West-Bank, er is geen lokale politiek.

Palestijnen hebben geen rechten, in ieder niet dezelfde als de Israëliërs. Er is een grote werkloosheid die niet geregistreerd staat. Dat komt omdat mensen het zoeken van werk opgeven en daardoor zijn ze geen deel meer van de beroepsbevolking.

Er is geen invloed van gradual erosion, in het sociale deel wordt dit veroorzaakt door ongelijkheid, veel mensen raken gedesillusioneerd, het aantal mensen dat gaat stemmen of in het leger gaat wordt steeds lager. Israël probeert dit met technologische ontwikkeling te compenseren. Als oplossing zegt Hever dat er nieuwe beleidsplannen moeten komen.

Capital of homeland securities gebruikt steeds meer onbemande technologie en de dingen die ze ontwikkelen verkopen ze weer waardoor het niet in Israel zelf blijft. Verder privatiseert Israel veel onderdelen van de interne veiligheid om zo de last van de bezetting te kunnen verlichten.

Hever beweert dat armoede nu hoger is dan ooit en dat de internationale druk de eerste stap moet zijn in het veranderen van de bezetting. Dit is mogelijk door de export van Israelische producten te boycotten wat gevaren op zou leveren voor de economie omdat Israël erg afhankelijk is van deze exportproducten.

Als de internationale gemeenschap een besluit zou nemen, dan zou Israel wel gedwongen worden zich aan te passen.

Heertje geeft aan dat Hever sociale en economische aspecten door elkaar is gaan halen en dat hij nu niet meer zeker is wat te bespreken. Hij zegt dat praten over de bezetting moeilijk is zonder over de achtergrond te vertellen.

Als tegenargument op de boycot zegt Heertje dat er veel producten zouden verdwijnen uit de Internationale markt, er komt namelijk veel technologische ontwikkeling uit Israel. Zoals de Intel-chip en medische vooruitgang.

Nogmaals geeft Heertje aan dat Hever zich niet tot het economische aspect van deze situatie beperkt heeft maar er ook veel politiek in betrokken heeft.

Discussie:

Hever geeft aan dat de muur niet efficiënt is omdat hij heel erg duur is. En als de grenzen zoals in 1967 bepaald waren weer hersteld zouden worden dan zou er weer Vrede zijn. Dit is aan Israel voorgesteld, maar reageerde hier erg fel op. Verder geeft hij aan dat hij niet begrijpt over welke goede technologieën Heertje spreekt. Het onderwijs in Israel is erg laag aangezien goed opgeleide mensen uit Israel vertrekken.

Enkele vragen uit het publiek die besproken zijn in de discussie:

• Over de groei van de kosten en hoe het komt

• De Israëlische maatregelen en Palestijnse problemen

• Over het water probleem in het gebied en de technologische ontwikkeling door Israel. Israel past een dure techniek toe die zoutwater tot drinkwater kan maken.

Pauze

Azghari:

Begint met een inleiding over zijn achtergrond en vertelt dat hij een vader heeft die als Marokkaanse gastarbeider naar Nederland is gekomen en veel geleerd heeft van de aanpassingen die hij heeft moeten maken.

De heer Azghari heeft inmiddels 2 boeken geschreven en is Hoogleraar op de hogeschool Avans.

Het is moeilijk om een balans te vinden tussen je eigen waarden en eerlijkheid. Daarvoor heeft de heer Azghari een concept willen ontwerpen om een brug in goede communicatie te kunnen bewerkstelligen. Deze bestaat uit 3 stappen, kort samengevat:

1. Leer elkaar kennen

2. Zie jezelf niet in de slachtofferrol

3. Wordt geen fanatiekeling. Blijf bewust van het fenomeen en probeer het zonder geweld te benaderen.

Dit is in de voordracht uitgebreid uitgelegd en gelinkt aan het Israel-Palestine probleem.

Hirschfeld:

Zij is het helemaal eens met de voordracht van Azghari. Ze stelt zich voor als vertegenwoordiger van het CDC die in 1973 is opgericht.

Ze vertelt over het probleem dat als je als volk moet strijden voor je eigen staat. Ze geeft aan dat zowel Joden als Palestijnen met dezelfde problemen te kampen hebben (gehad). En stelt voor om vanuit het sociologische, cultuur-perspectief dit probleem het beste opgelost kan worden door de stappen die Azghari heeft verteld. Eerst zouden de Palestijnen Israel als volwaardige staat moeten herkennen en vervolgens zou er over een vrede gesproken kunnen worden. Maar zolang de Palestijnen Israel niet erkennen zijn er geen gelijke posities. Ook de Palestijnen zouden een eigen staat kunnen krijgen als ze op een eerlijke manier op zouden stellen.

Handmaker:

Hij vond het niet prettig dat er in dit debat geen spreekuur was van een Palestijnse achtergrond en geeft aan dat niemand, zeker met betrekking tot dit onderwerp neutraal kan zijn, maar hij zal proberen het op een objectieve manier te bespreken, onderbouwd door argumenten.

De heer Handmaker geeft aan dat het brug-model zoals Azghari beschreven heeft, in verschillende vormen, al uitgeprobeerd is in dit conflict, door veel, goedbedoelde mensen. Maar dat het onmogelijk en naïeve is om uit te voeren als er zo enorme ongelijkheid bestaat tussen Israël en de Palestijnen.

Er zijn verschillende conflicten die tegelijkertijd spelen, onder andere:

• Van al het water dat in het bezetten Palestijnse gebied is, wordt meer dan 70% door Israel en Joodskolonisten in gebruik genomen.

• De muur houdt (voorlopig) zelfmoord terroristen tegen, maar is voornamelijk bedoeld om de nederzettingen te annexeren, wat illegale gebouwd zijn op het Palestijns grondgebied. Verdere, de bijhorende regime van Israëlisch militairen en kolonisten infrastructuur veroorzaakt talloze schendingen van mensenrechten en internationaal humanitair recht.

• Er bestaat geen Israëlisch nationaliteit – alleen Joods nationaliteit, op welke basis niet-joodse bewoners in Israel en de bezetten gebieden wordt (institutionele) discrimineert

Maar, de wortels van deze, en andere conflicten ligt in een historisch impasse tussen twee botsende nationalistisch narratieven, een Zionistisch-Joods narratief en een Palestijnse-Nakba narratief. De Zionistisch narratief is zeer goed bekend, onderbouwd door frequent referentie aan de genocide tegen de Joden in de tweede wereld oorlog, en heeft de backing van het internationale gemeenschap, terwijl de Nakba narratief zelden over gesproken is, en is dus niet begrijpen door mensen wie probeerde deze conflict(en) op te lossen.

De heer Handmaker onderbouwt dit argument met een overzicht van historische feiten.

De Palestijnse vluchtelingen “probleem” bestaat, niet omdat mensen naar andere landen zijn gevlucht, maar omdat ze niet toegestaan waren om terug te keren naar hun huizen en landen. Het was, als de bekende Joods-Israelisch historicus Professor Ilan Pappe noemt, een “etnische zuivering”, om ruimte te maken voor de joodse staat.

Discussie:

Hirschfeld vond het vervelend dat Handmaker allerlei historische beweringen erbij haalde in plaats van over de sociologische, cultuur-aspecten te spreken en zich op de stelling te richten.

Handmaker geeft aan dat alles zijn geschiedenis heeft en daardoor conflicten niet op te lossen zijn als je een eenzijdig perspectief heeft. Palestijnse vluchtelingen moet gezien worden niet als een “probleem” maar als een centrale tot het oplossing van het impasse, en bijhorende conflict.

Palestijns meisje uit het publiek geeft kort commentaar op hetgeen dat besproken is tijdens het symposium. Ze geeft aan dat de Palestijnse levensomstandigheden verschrikkelijk slecht zijn en dat Israel eerst dit zou moeten veranderen voordat de situatie beter zou kunnen worden.